متکی: حذف هيچ کشوری از نقشه جهان ممکن نيست

	متکی در ميزگردی در نشست مجمع اقتصاد جهانی گفت که طرح صلح عربی با شکست مواجه می شود

منوچهر متکی، وزير امورخارجه ايران طی ميزگردی در نشست ويژه ای که مجمع اقتصاد جهانی در زمينه خاورميانه برگزار کرده است گفت که کشورش هيچ طرحی برای نابودی هيچ ملت يا کشوری ندارد و "هر بچه دبستانی می داند که محو هيچ کشوری از نقشه جهان امکانپذير نيست".

اظهارات آقای متکی اشاره ای بود به سخنان محمود احمدی نژاد که در حالی که چند ماه بيشتر از رياست جمهوری اش در ايران نگذشته بود گفت که اسرائيل بايد از نقشه جهان محو شود و با اين سخنان، اعتراض گسترده ای در سطح جهانی برانگيخت.

اما آقای متکی در ادامه سخنانش بار ديگر موضع رسمی دولت جمهوری اسلامی را تکرار کرد که دولت اسرائيل را دولتی نامشروع می داند و اعتقاد دارد که بايد نظام سياسی سرزمينی که کشور اسرائيل در آن تشکيل شده از راه همه پرسی ای تعيين شود که همه ساکنان بومی اين سرزمين، اعم از مسلمان، يهودی و مسيحی در آن شرکت کنند.

وزير امورخارجه ايران همچنين در اين ميزگرد از پيشنهاد اخير رهبران عرب برای حل بحران جاری ميان فلسطينيان و اسرائيل انتقاد کرد و گفت که اين طرح با شکست مواجه می شود چون به گفته او، مسائل سرنوشت سازی همچون تعيين پايتخت کشور مستقل فلسطينی و بازگشت حدود پنج ميليون آواره فلسطينی در آن لحاظ نشده و از جانب ديگر، اسرائيل هم ميلی به صلح ندارد.

پيشنهاد رهبران عرب که با مخالفت وزير امورخارجه ايران مواجه شده، به طرح صلح عربی شهرت يافته و يکی از محورهای اصلی ميزگردهايی است که در نشست ويژه مجمع اقتصادی جهانی برگزار می شود.

اسرائيل از کليت طرح صلح عربی استقبال کرده و نخست وزير اين کشور به پادشاه اردن قول داده که طرح را بررسی کند، هرچند در عين حال با محورهای اصلی طرح ابراز مخالفت کرده است.

	حامد کرزی رئيس جمهور افغانستان و امير ترکی الفيصل سفير پيشين عربستان سعودی در آمريکا نيز در کنار منوچهر متکی در ميزگرد شرکت داشتند

وزير امورخارجه ايران نيز در ميزگرد گفته: "وقتی به تاريخچه طرحهای صلح نگاه می کنيم می بينيم که طی سی سال گذشته حدود 130 طرح صلح مطرح شده اما هيچکدام از آنها به دليل رويکردی که طرف ديگر (اسرائيل) داشته، تحقق پيدا نکرده است".

در ميزگردی که اين سخنان در آن ابراز شده، علاوه بر آقای متکی، حامد کرزی، رئيس جمهور افغانستان، شوکت عزيز، نخست وزير پاکستان، معروف بخيت نخست وزير اردن، شيخ سلمان بن حمد آل خليفه وليعهد بحرين و امير ترکی الفيصل سفير پيشين عربستان سعودی در آمريکا نيز شرکت داشتند.

نشست ويژه مجمع اقتصاد جهانی در ساحل درياچه بحر ميت برگزار می شود که 392 متر پايينتر از سطح درياهای آزاد قرار دارد و از اين لحاظ، پست ترين مکان روی زمين به شمار می رود.

در اين نشست حدود هزار تن از سرمايه داران، مديران کلان اقتصادی و سياستمداران جهان شرکت دارند و با اينکه برنامه نشست، رشد فرهنگی و اقتصادی خاورميانه اعلام شده، اما عمده مذاکرات نشست در زمينه بحران جاری در عراق و سرزمينهای فلسطينی است.

نشست بحر ميت در شرايطی برگزار می شود که ميان جنبشهای فتح و حماس، دو گروه اصلی سياسی فلسطينی، درگيری خونينی جريان دارد و ارتش اسرائيل هم حملات پی در پی به مواضع حماس که در حال حاضر اداره تشکيلات خودگردان فلسطينی را در اختيار دارد، وارد می سازد.

	پادشاه اردن، ميزبان نشست بحر ميت در کنار همسرش ملکه رانيا

نشست بحر ميت و بحران عراق

در ميزگردی که منوچهر متکی در آن به انتقاد از طرح صلح عربی پرداخت، گرداننده ميزگرد گفت که حمله آمريکا به عراق که به سقوط حکومت صدام حسين در اين کشور انجاميد، ناخواسته به ايران کمک کرد که نفوذ خود را در منطقه گسترش دهد.

آقای متکی در واکنش به اين نظر گفت: "ما به هيچ کمکی نياز نداريم" اما بلافاصله با لحن شوخی افزود: "بعضيها می گويند ما پشت درهای بسته حرف می زنيم، کدام درها؟ من نمی دانم".

وی در ادامه سخنانش گفت که ايران علناً به آمريکا نسبت به "اشتباهاتش" در عراق هشدار داده اما آمريکاييها هيچ وقت به اين هشدارها گوش ندادند تا همين اواخر که گزارش گروه مطالعه عراق در انتقاد از سياست دولت جورج بوش در مورد عراق منتشر شد.

آقای متکی در اين نشست بار ديگر بر موضع رسمی دولت جمهوری اسلامی تأکيد کرد که حرکتهای تروريستی را در عراق را ناشی از حضور ارتشهای بيگانه در اين کشور می داند و گفت که آمريکا و متحدانش دير يا زود ناگزير به خارج ساختن نيروهای خود از عراق خواهند شد.

وی برقراری ثبات و امنيت در عراق را در گرو "راه حلی جامع" دانست.

اظهارات وزير امورخارجه ايران در انتقاد از آمريکا ده روز پيش از موعدی ايراد شد که قرار است نخستين مذاکره مستقيم ميان ايران و آمريکا پس از 28 سال انجام بگيرد.

آقای متکی و ديگر مقامات ايرانی تاکنون نظر خوشبينانه ای نسبت به موفقيت چنين مذاکره ای ابراز نکرده اند و آقای متکی در ميزگرد نشست بحرالميت نيز هدف آمريکا از مذاکره با ايران را استفاده تبليغاتی عنوان کرد، هرچند وی در عين حال ابراز اميدواری کرد که مذاکره با آمريکا بتواند در اصلاح سياست آمريکا در عراق مؤثر شود.

مذاکره ميان ايران و آمريکا قرار است در بغداد برگزار شود و منحصر به مسائل عراق باشد.

جواد لاريجانی در بحر ميت

محمدجواد لاريجانی، برادر بزرگتر علی لاريجانی، مذاکره کننده هسته ای ايران که در سالهای دهه هشتاد ميلادی معاونت وزارت خارجه ايران را به عهده داشت نيز با اينکه هم اکنون سمتی سياسی در ايران بر عهده ندارد وزير امورخارجه کشورش را در نشست بحر ميت همراهی می کند.

پيش از آنکه وزير امورخارجه ايران در نشست بحرالميت اظهاراتی متفاوت با موضع گيری مشهور رئيس جمهور ايران ايراد کند، آقای لاريجانی طی مصاحبه هايی با رسانه های مختلف در حاشيه نشست بحر ميت گفته بود که سخنان رئيس جمهور ايران در مورد نابودی دولت اسرائيل و محو اين کشور از نقشه جهان نادرست تعبير شده و ايران هيچ طرحی برای محو اسرائيل ندارد.

آقای لاريجانی در زمان تصدی معاونت وزارت خارجه به ديدگاههای ميانه رو و گاه متفاوت با سياستهای رسمی جمهوری اسلامی شهرت داشت.

It's a countdown to war on Iran

By: Alain Gresh , 2007-05-19

Silently, stealthily, unseen by cameras, the war on Iran has already begun. Many sources confirm that the United States, bent on destabilizing the Islamic Republic, has increased its aid to armed movements among the Azeri, Baluchi, Arab and Kurdish ethnic minorities that make up about 40% of the Iranian population. ABC News reported in April that the U.S. had secretly assisted the Baluchi group Jund al-Islam (Soldiers of Islam), responsible for a recent attack in which some 20 members of the Revolutionary Guard were killed. According to an American Foundation report, U.S. commandos have operated inside Iran since 2004.

President George Bush categorized Iran, along with North Korea and Iraq, as the “axis of evil” in his State of the Union address in January 2002. Then in June 2003 he said the U.S. and its allies should make it clear that they “would not tolerate” the construction of a nuclear weapon in Iran.

It is worth recalling the context in which these statements were made. President Mohammed Khatami had repeatedly called for “dialogue among civilizations.” Tehran had actively supported the U.S. in Afghanistan, providing many contacts that Washington had used to facilitate the overthrow of the Taliban regime. At a meeting in Geneva on May 2, 2003 between Javad Zaraf, the Iranian ambassador, and Zalmay Khalilzad, Bush’s special envoy to Afghanistan, the Tehran government submitted a proposal to the White House for general negotiations on weapons of mass destruction, terrorism and security, and economic cooperation. The Islamic Republic said it was ready to support the Arab peace initiative tabled at the Beirut summit in 2002 and help to transform the Lebanese Hizbullah into a political party. Tehran signed the Additional Protocol to the Non-Proliferation Treaty on December 18, 2003, which considerably strengthens the supervisory powers of the International Atomic Energy Agency (IAEA) but which only a few countries have ratified.

The U.S. administration swept all these overtures aside since its only objective was to overthrow the mullahs. To create the conditions for military intervention, it constantly brandishes “the nuclear threat.” Year after year U.S. administrations have produced alarmist reports, always proved wrong. In January 1995 the director of the U.S. Arms Control and Disarmament Agency said Iran could have the bomb by 2003, while the U.S. Defense Secretary, William Perry, predicted it would have the bomb by 2000. These forecasts were repeated by Israel’s Shimon Peres a year later. Yet last month, despite Iran’s progress in uranium enrichment, the IAEA considered that it would be four to six years before Tehran had the capability to produce the bomb.

What is the truth? Since the 1960s, long before the Islamic revolution, Iran has sought to develop nuclear power in preparation for the post-oil era. Technological developments have made it easier to pass from civil to military applications once the processes have been mastered. Have Tehran’s leaders decided to do so? There is no evidence that they have. Is there a risk that they may? Yes, there is, for obvious reasons.

During the 1980-1988 Iran-Iraq war, Saddam Hussein’s regime, in breach of every international treaty, used chemical weapons against Iran, but there was no outcry in the U.S., or in France, against these weapons of mass destruction, which had a traumatic effect on the Iranian people. U.S. troops are deployed in Iraq and Afghanistan, and Iran is surrounded by a network of foreign military bases. Two neighboring countries, Pakistan and Israel, have nuclear weapons. No Iranian political leader could fail to be aware of this situation.

So how is Tehran to be prevented from acquiring nuclear weapons, a move that would start a new arms race in a region that is already highly unstable and deal a fatal blow to the non-proliferation treaty? Contrary to common assumptions, the main obstacle is not Tehran’s determination to enrich uranium. Iran has a right to do so under the Nuclear Proliferation Treaty but it has always said it was prepared to impose voluntary restrictions on that right and to agree to increased IAEA inspections to prevent any possible use of enriched uranium for military purposes.

The Islamic Republic’s fundamental concern lies elsewhere. Witness the agreement signed on November 14, 2004 with France, Britain and Germany, under which Iran agreed to suspend uranium enrichment temporarily on the understanding that a long-term agreement would “provide firm commitments on security issues.” Washington refused to give any such commitments and Iran resumed its enrichment program.

The European Union chose not to pursue an independent line but to follow Washington’s lead. The new proposals produced by the five members of the Security Council and Germany in June 2006 contained no guarantee of non-intervention in Iranian affairs. In Tehran’s reply to the proposals, delivered in August, it again “suggest[ed] that the Western parties who want to participate in the negotiation team announce on behalf of their own and other European countries, to set aside the policy of intimidation, pressure and sanctions against Iran.” Only if such a commitment was made could negotiations be resumed.

If not, escalation is inevitable. Mahmoud Ahmadinejad’s election as president in June 2005 has not made dialogue any easier, given his taste for provocative statements, particularly about the Holocaust and Israel. But Iran is a big country rich in history and there is more to it than its president. There is much tension within the government and Ahmadinejad had severe setbacks both in the local elections and in elections to the Assembly of Experts in December 2006. There are substantial challenges, economic and social, and forceful demands for more freedom, especially among women and young people. Iranians refuse to be regimented and the only strong card the regime has to win their loyalty is nationalism, a refusal to accept the kind of foreign interference suffered throughout the 20th century.

Despite the disaster in Iraq, there is no indication that Bush has given up the idea of attacking Iran. This is part of his vision of a “third world war” against “Islamic fascism,” an ideological war that can end only in complete victory. The demonization of Iran, aggravated by the attitude of its president, is part of this strategy and may culminate in yet another military venture. That would be a disaster, not only for Iran and the Arab world, but for Western, especially European, relations with the Middle East. -- Translated by Barbara Wilson.



Alain Gresh is editor of "Le Monde Diplomatique" and a specialist on the Middle East

Christopher Hitchens - God in not great

Part 1



Part 2