طرح و پیگیری مطالبات اقدامی تحسین برانگیز و وظیفه دانشجویان است

رهبر معظم انقلاب :

طرح و پیگیری مطالبات اقدامی تحسین برانگیز و وظیفه دانشجویان است

رهبر معظم انقلاب عصر امروز در دیدار صدها نفر از دانشجویان نخبه کشور، طرح و پیگیری مطالبات گوناگون دانشگاهی، سیاسی و اجتماعی را اقدامی تحسین برانگیز و تکلیف و وظیفه دانشجویان خواندند.

حضرت آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب اسلامی عصر امروز در دیدار صدها نفر از دانشجویان نخبه، برترینهای کنکور و فعالان تشکلهای سیاسی – فرهنگی دانشگاهها، طرح و پیگیری مطالبات گوناگون دانشگاهی، سیاسی و اجتماعی را اقدامی تحسین برانگیز و تکلیف و وظیفه دانشجویان خواندند و تأکید کردند: پیگیری "مستمر، عاقلانه و منطقی" مطالبات و آرمانها، آینده روشن محیط های دانشجویی و دانشگاهی را تضمین خواهد کرد. ایشان با تمجید از انگیزه جوانان دانشجو برای طرح دیدگاهها و خواسته های مختلف خود در این دیدار افزودند: همیشه گفته ام که باید از روزی بترسیم که جوان و دانشجوی ما انگیزه طرح مسئله و سئوال نداشته باشد که به یاری پروردگار امروز این چنین نیست و همه باید توان و تلاش خود را به کارگیریم تا روحیه خواستن و مطالبه درنسل جوان و به ویژه جوانان علمی و دانشگاهی هرچه بیشتر گسترش یابد. رهبر انقلاب اسلامی با توجه به محدود بودن ظرفیتها و امکانات، پاسخگویی به همه مطالبات را در کوتاه مدت ناممکن دانستند و خاطرنشان کردند: آرمانهای بزرگ در کوتاه مدت محقق نمی شود اما طرح به دور از افراط و تفریط خواسته ها و پیگیری همراه با عقلانیت و اعتدال، یقیناً افق روشنی را برای دانشگاههای ما رقم خواهد زد. حضرت آیت الله خامنه ای خطاب به جوانان و دانشجویان افزودند: بدانید که مطالبات و پیگیریهای شما، ثمربخش و سودمند خواهد بود همچنانکه اگرجوانان مؤمن و مسئولیت شناس دانشگاهی درسالهای گذشته، پرچم عدالتخواهی را درجامعه بلند نمی کردندمسیر حوادث و جهت گیریهای انتخاباتی مردم به روی کار آمدن دولتی عدالتخواه و حاکمیت گفتمان عدالت طلبی در جامعه، منجر نمی شد. رهبر انقلاب اسلامی توجه جوانان دانشجو را به "اندیشیدن و پخته کردن خواسته ها، مطرح کردن مسائل با مراکز دست اندرکار، جستجوی راهکارهای اجرایی و کمک به تحقق ایده ها و انتظارات " جلب کردند و افزودند: اینهامکمل مطالبات دانشجویی است وجوانان ما باید در کنار داعیه های سیاسی – اجتماعی – علمی و دانشگاهی به این مسائل نیز توجه کنند و آنها را جزو وظایف خود بدانند. ایشان تحقق آرمانهای بزرگ را محتاج پیگیری امیدوارانه و استمرار عمل دانستند و افزودند: وفادار ماندن دانشجویان به مطالبات و آرمانها حتی پس از پایان دوران دانشجویی، و ساماندهی صحیح فعالیتها و محیط های دانشگاهی، در استمرار فضای مطالبات و تحقق آنها، کاملاً مؤثر خواهد بود. حضرت آیت الله خامنه ای نخبه پروری سیاسی را یکی از راههای استمرار فضای مطالبه در دانشگاهها برشمردند و افزودند: رسانه ها باید به طور جدی به معرفی نخبگان علمی و اجتماعی و سیاسی بپردازند اما تشکل های دانشجویی نیز باید با پرورش نخبه های سیاسی، فضای مباحثه و استدلال را گسترش دهند و با محکم کردن پایه های "فکری – سیاسیِ" دانشجویان و تقویت روحیه و امید در آنان، محیط را به گونه ای شکل دهند که مجموعه دانشجویی در سالهای آینده نیز همواره در این فضا تنفس و در جهت اهداف بلند و آرمانهای والا حرکت کند. رهبر انقلاب اسلامی در بخش دیگری از سخنانشان انتقاد کردن و مطالبه از همه مسئولان را، امری طبیعی دانستند و افزودند: البته نباید با مسئولان معارضه و دشمنی کرد اما این حرف به معنای انتقاد نکردن و مطالبه نکردن از مسئولان مختلف از جمله رهبری نیست چرا که می توان در عین صفا و دوستی، انتقاد هم کرد. ایشان در پاسخ به سئوال یک دانشجو درباره تبیین حدود ضدولایت فقیه افزودند: ضدیت یعنی دشمنی کردن اما اگر کسی معتقد به مسئله ای نبود ضد آن نیست. حضرت آیت الله خامنه ای درباره برخی مسائل که در زمینه سخنان رهبری در دیدارهای خصوصی مطرح می شود افزودند: اگر به دلایلی از جمله آگاه شدن دشمن، مصلحت نباشد که سخنی بیان شود، طبعاً نه آن حرف و نه خلاف آن گفته نخواهد شد، بنابراین حرفهای بنده، همان مسائلی است که در دیدارهای مختلف با مردم و مسئولان بیان می کنم و ایجاد این شائبه که رهبری در جلسات خصوصی، مطلبی خلاف حرفهای عمومی خود بیان کرده است، صحیح نیست. حضرت آیت الله خامنه ای حمایت از دولت را به معنای تایید همه کارهای آن ندانستند و افزودند: دولت کنونی، انصافاً خدمتگزار، پرکار، با ارزش و صددرصد مورد اعتماد است اما این مسائل به معنای اطلاع رهبری از جزئیات همه فعالیتهای دولت و تأیید آنها نمی باشد و حمایت از دولت به معنای مخالفت با انتقاد از آن نیست. ایشان افزودند: اطلاع داشتن رهبری از همه رویدادها و جزئیات فعالیت همه دستگاهها و وزارتخانه ها نه لازم و نه ممکن است و دلیلی ندارد رهبری وارد محیط های اجرایی شود چرا که مسئولیتها مشخص است. رهبر انقلاب اسلامی درپایان سخنانشان پیشرفت علم و اندیشه سیاسی، تعمیق" اندیشه و ایمان و معرفت دینی"، گسترش روشن بینی دینی و دست یافتن به قلمروهای جدید در عرصه علم و سیاست و معرفت را انتظار مردم و رهبری از دانشجو و دانشگاه خواندند وتأکید کردند: سنت آفرینش الهی برپیروزی حق استواراست و هرجا ایمان و مجاهدت باشد پیشرفت و پیروزی نیزخواهد بود و به همین علت ما به آینده دانشگاهها کاملاً امیدواریم. در آغاز این دیدار، 11 نفر از دانشجویان برتر و نمایندگان تشکلهای مختلف دانشجویی، به بیان دیدگاههای خود درباره مسائل دانشگاهی – علمی – فرهنگی – اجتماعی و سیاسی پرداختند. آقایان و خانمها : - مهدی امامقلی، نماینده اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاهها - احسان کاوندکار، دانشجوی مهندسی صنایع و پژوهشگر برتر - محسن منصوری، نماینده اتحادیه جامعه اسلامی دانشجویان - آزاده حاجتی، رتبه اول آزمون دستیاری پزشکی امسال - سجاد ریحانی، نماینده بسیج دانشجویی دانشگاههای سراسر کشور - احسان مشایخ، رتبه پنجم گروه آزمایشی ریاضی در کنکور امسال - محمدمهدی مختاری، نماینده مجمع تشکلهای اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی - مرتضی فیروزآبادی، نماینده جنبش عدالتخواه دانشجویی - شادی عزیززاده، نفر سوم گروه آزمایشی تجربی درکنکور امسال - عباس انسانی، دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر - و مقامی نیا، نماینده جنبش اعتدال اسلامی نامبردگان در سخنان خود بر این نکات تأکید کردند: - استفاده جدی تر از دانشگاه و دانشگاهیان برای دستیابی به اهداف علمی سند چشم انداز 20 ساله - لزوم استقلال تشکلهای دانشجویی از جریانها و جناحهای سیاسی - استفاده بیشتر از نخبگان دانشگاهی در تصمیم سازیها و تصمیم گیریها - نفوذ روزافزون آرمانها و ایده های پرطراوت انقلاب اسلامی در میان ملتها - توجه کامل به نقشه جامع علمی کشور و جنبش نرم افزاری - گسترش و تقویت انجمن های علمی دانشجویی در دانشگاهها - ایجاد شبکه دانش پایی برای مدیریت روند تولید، انتقال و توسعه دانش - ضرورت توجه بیشتر استادان به شاگردپروری از طریق فعال کردن دانشجویان در مأموریتهای علمی - پیشنهاد تشکیل کریدور علم و فناوری در نظام آموزش عالی وبنیادهای کار آفرینی - توجه به پویایی و افزایش قدرت تحلیل دانشجویان و دانشگاهیان - پیوند میان مدیران اجرایی و نظریه پردازان حوزه و دانشگاه - تشکیل شبکه تحقیقات دانشگاهی و ترویج رویکرد تحقیق محور در نظام تدریس دانشگاهها - ارتباط بیشتر مسئولان آموزش عالی با دانشجویان - افزایش امید و نشاط ملی در پرتو حاکمیت گفتمان مبتنی بر ارزشهای انقلاب اسلامی درجامعه - توجه بیشتر مسئولان به عدالت اجتماعی و مشکلات معیشتی - ضرورت افزایش کارآمدی فارغ التحصیلان دانشگاهها - ضرورت تسریع دستگاه قضایی در رسیدگی به پرونده های دانشجویی - ایجاد تعادل در ظرفیت رشته های مختلف دانشگاهی - ضرورت حاکمیت گفتمان «آزاداندیشی، عقلانیت و عدالت محوری» در دانشگاهها - دقت در اجرای کامل و منطقی سیاستهای اصل 44 - پیگیری طرح «وحدت فرهنگی» در دانشگاههای جهان اسلام - توجه به ماهیت «ذاتاً فکری و فرهنگی» تشکلهای دانشجویی و پرهیز از نگاه ابزاری و سیاسی به این تشکلها - تقویت روحیه نقدپذیری و پاسخگویی در مسئولان - استفاده از ظرفیتهای همه نیروهای معتقد به انقلاب و امام - افزایش تولیدات فرهنگی و هویت ساز برای تقویت اتحاد ملی - رسیدگی به مسائل و مشکلات صنفی دانشجویان - و توجه رسانه ها به ترویج الگوهای علمی و دانشگاهی به جای توجه صرف به الگوهای هنری و ورزشی در پایان این دیدار نماز جماعت مغرب و عشا به امامت حضرت آیت الله خامنه ای اقامه شد و سپس دانشجویان روزه خود را همراه با رهبر معظم انقلاب اسلامی افطار کردند.

Fabricating the Pretext for Another War

Ahmadinejad is Not My Enemy

By JOHN V. WALSH

I had any number of Yossarian moments this last week as the entire apparatus of respectable opinion unleashed everything they had at President Mahmoud Ahmadinejad of Iran. But what has Ahmadinejad done to me or anyone in the U.S.? Nothing that I know of.

On the other hand Israel and its Lobby, whose hand was very much in evidence at the Columbia demonstrations against Ahmadinejad, is very much my enemy. Along with the industrial/Congressional wing of the military industrial Congressional complex, Israel and its fifth column in the U.S. (aka the Lobby) drove us into war in Iraq, killing thousands of American soldiers and 1 million Iraqis. So there is the Yossarian moment. Ahmadinejad is not trying to get Americans killed, but these other guys sure are--and they have been remarkably successful. So who is our Colonel Cathcart, the commanding officer in Catch-22 trying to drive Yossarian into ever more life-threatening missions? Not Ahmadinejad, that's for sure. (It is striking that Bush and the Democratic Congress are literally latter day Cathcarts, cruelly extending the length of combat missions and multiplying them endlessly based on fine print. Catch-22 is not lost on our rulers.)

And now the Lobby and its allies want to kill Iranians too. In fact they would like to destroy Iran, its army and its infrastructure. Why? Because Iran wants nuclear power? That is hardly believable. At that rate we should be pouring into the streets the next time Sarkozy who presides over a densely nuclear France bares his chest in the U.S. again. And if Iran has nuclear power, so what?

Now do not tell me, as radicals (of both Libertarian and Leftist stripe) are being duly advised by liberals these days, that we are making the classical mistake of identifying the enemy of my enemies as my friend. For I am not saying that Ahmadinejad is my friend. In fact I know very little about the man--except what I hear through the filters of pundocratic respectability and the spin put on his words by the chorus of neocons. He apparently feels that historical Palestine should have room for Arabs and Jews both, as Iran apparently does. That is fine with me. A modern secular state for Arabs and Jews together in historic Palestine is inevitable in the long term anyway, so why not get on with it? (I would differ with Ahmadinejad that Iran should remain an Islamic state and I would like to tell him so. But I find that those who would argue for a Jewish state, or more accurately a Jewish apartheid state, are on thin ice when arguing this point with my non-enemy Ahmadinejad.) He says he wants to study the Holocaust more--and he may even be a genocide denier. But so what? Freedom to discuss things should be open ended. And Abe Foxman and company deny the Armenian genocide, but their praises are sung far and wide, high and low. So Ahmadinejad may not be my friend--but he is not my enemy.

Nor is Iran my enemy--although the U.S. owes Iran a mighty big set of apologies, and Iran should certainly consider our government a power hostile to it. For consider what has been done to Iran with our tax dollars. "Our" CIA overthrew the democratically elected Iranian government of Mohammad Mossadegh in the 1950s because his social democratic party wanted Iran to control Iranian oil--in place of Anglo/American corporations. The U.S. installed the Shah and with the aid of Israel, according to Uri Avnery, trained his vicious secret police who tortured and killed untold numbers of Iranians to maintain his pro-U.S. rule. Then when the Shah was ousted, we supported Saddam Hussein in his vicious war on Iran with chemical weapons. A million people died in that war. Oh, the Iranians did hold a handful of Americans hostage at the time they overthrew our puppet, the Shah, certainly a hostile act but a pin prick compared to the death and destruction we and our Israeli ally have visited on Iran and plan to do again.

So I am really not impressed by the forces arrayed against Ahmadinejad at Columbia and in the neocon "think" tanks. From William Kristol to Michael Lerner (who has also gone after those in the wonderful Jewish Voice for Peace who advocate a one-state solution), they were all attacking the Iranian Pres and Iran itself last week. But the Iranians have not tried to kill Americans--in fact for hundreds of years they have a pretty good record of staying at home, avoiding aggression and defending themselves. They may have a thing or two to teach us on that score. Perhaps Ahmadinejad is right when he says he is just a teacher.

The Big Lie: "Iran is a Threat"

Scott Ritter - October 8th, 2007 - (Forum: Target Iran?)

Iran has never manifested itself as a serious threat to the national security of the United States, or by extension as a security threat to global security. At the height of Iran’s “exportation of the Islamic Revolution” phase, in the mid-1980’s, the Islamic Republic demonstrated a less-than-impressive ability to project its power beyond the immediate borders of Iran, and even then this projection was limited to war-torn Lebanon.

Iranian military capability reached its modern peak in the late 1970’s, during the reign of Reza Shah Pahlevi. The combined effects of institutional distrust on the part of the theocrats who currently govern the Islamic Republic of Iran concerning the conventional military institutions, leading as it did to the decay of the military through inadequate funding and the creation of a competing paramilitary organization, the Iranian Revolutionary Guard Command (IRGC), and the disastrous impact of an eight-year conflict with Iraq, meant that Iran has never been able to build up conventional military power capable of significant regional power projection, let alone global power projection.

Where Iran has demonstrated the ability for global reach is in the spread of Shi’a Islamic fundamentalism, but even in this case the results have been mixed. Other than the expansive relations between Iran (via certain elements of the IRGC) and the Hezbollah movement in Lebanon, Iranian success stories when it comes to exporting the Islamic revolution are virtually non-existent. Indeed, the efforts on the part of the IRGC to export Islamic revolution abroad, especially into Europe and other western nations, have produced the opposite effect desired. Based upon observations made by former and current IRGC officers, it appears that those operatives chosen to spread the revolution in fact more often than not returned to Iran noting that peaceful coexistence with the West was not only possible but preferable to the exportation of Islamic fundamentalism. Many of these IRGC officers began to push for moderation of the part of the ruling theocrats in Iran, both in terms of interfacing with the west and domestic policies.

The concept of an inherent incompatibility between Iran, even when governed by a theocratic ruling class, and the United States is fundamentally flawed, especially from the perspective of Iran. The Iran of today seeks to integrate itself responsibly with the nations of the world, clumsily so in some instances, but in any case a far cry from the crude attempts to export Islamic revolution in the early 1980’s. The United States claims that Iran is a real and present danger to the security of the US and the entire world, and cites Iranian efforts to acquire nuclear technology, Iran’s continued support of Hezbollah in Lebanon, Iran’s “status” as a state supporter of terror, and Iranian interference into the internal affairs of Iraq and Afghanistan as the prime examples of how this threat manifests itself.

On every point, the case made against Iran collapses upon closer scrutiny. The International Atomic Energy Agency (IAEA), mandated to investigate Iran’s nuclear programs, has concluded that there is no evidence that Iran is pursuing a nuclear weapons program. Furthermore, the IAEA has concluded that it is capable of monitoring the Iranian nuclear program to ensure that it does not deviate from the permitted nuclear energy program Iran states to be the exclusive objective of its endeavors. Iran’s support of the Hezbollah Party in Lebanon — Iranian protestors shown here supporting Hezbollah leader Sayyed Hassan Nasrallah during an anti-Israel rally — while a source of concern for the State of Israel, does not constitute a threat to American national security primarily because the support provided is primarily defensive in nature, designed to assist Hezbollah in deterring and repelling an Israeli assault of sovereign Lebanese territory. Similarly, the bulk of the data used by the United States to substantiate the claims that Iran is a state sponsor of terror is derived from the aforementioned support provided to Hezbollah. Other arguments presented are either grossly out of date (going back to the early 1980’s when Iran was in fact exporting Islamic fundamentalism) or unsubstantiated by fact.

The US claims concerning Iranian interference in both Iraq and Afghanistan ignore the reality that both nations border Iran, both nations were invaded and occupied by the United States, not Iran, and that Iran has a history of conflict with both nations that dictates a keen interest concerning the internal domestic affairs of both nations. The United States continues to exaggerate the nature of Iranian involvement in Iraq, arresting “intelligence operatives” who later turned out to be economic and diplomatic officials invited to Iraq by the Iraqi government itself. Most if not all the claims made by the United States concerning Iranian military involvement in Iraq and Afghanistan have not been backed up with anything stronger than rhetoric, and more often than not are subsequently contradicted by other military and governmental officials, citing a lack of specific evidence.

Iran as a nation represents absolutely no threat to the national security of the United States, or of its major allies in the region, including Israel. The media hype concerning alleged statements made by Iran’s President Ahmadinejad (left) has created and sustained the myth that Iran seeks the destruction of the State of Israel. Two points of fact directly contradict this myth. First and foremost, Ahmadinejad never articulated an Iranian policy objective to destroy Israel, rather noting that Israel’s policies would lead to its “vanishing from the pages of time.” Second, and perhaps most important, Ahmadinejad does not make foreign policy decisions on the part of the Islamic Republic of Iran. This is the sole purview of the “Supreme Leader,” the Ayatollah Khomeini. In 2003 Khomeini initiated a diplomatic outreach to the United States inclusive of an offer to recognize Israel’s right to exist. This initiative was rejected by the United States, but nevertheless represents the clearest indication of what the true policy objective of Iran is vis-à-vis Israel.

The fact of the matter is that the “Iranian Threat” is derived solely from the rhetoric of those who appear to seek confrontation between the United States and Iran, and largely divorced from fact-based reality. A recent request on the part of Iran to allow President Ahmadinejad to lay a wreath at “ground zero” in Manhattan was rejected by New York City officials. The resulting public outcry condemned the Iranian initiative as an affront to all Americans, citing Iran’s alleged policies of supporting terrorism. This knee-jerk reaction ignores the reality that Iran was violently opposed to al-Qaeda’s presence in Afghanistan throughout the 1990’s leading up to 2001, and that Iran was one of the first Muslim nations to condemn the terror attacks against the United States on September 11, 2001.

A careful fact-based assessment of Iran clearly demonstrates that it poses no threat to the legitimate national security interests of the United States. However, if the United States chooses to implement its own unilateral national security objectives concerning regime change in Iran, there will most likely be a reaction from Iran which produces an exceedingly detrimental impact on the national security interests of the United States, including military, political and economic. But the notion of claiming a nation like Iran to constitute a security threat simply because it retains the intent and capability to defend its sovereign territory in the face of unprovoked military aggression is absurd. In the end, however, such absurdity is trumping fact-based reality when it comes to shaping the opinion of the American public on the issue of the Iranian “threat.”